يک سال نوشتم و نوشتم ...
يه وقتايي واس دل خودم.. ويه موقع هايي هم : ... نوشتم تا يکي بخونه
يکي
آره يکي
و حالا
به نقطه اوج قصه رسيدم...

گاهي مهمترين
قسمت داستان که  ميرسي بايد نقطه بذاري :
.
دوستان
خدانگهدار همه تون.حلالم کنين.
تو اين صفحه مدتي نقاب شادي زدن رو امتحان کردم...که بي نتيجه بود...و بعد :‏خودم شدم:!! و غمنوشته هام!! اما ديگه نه! الآن ديگه ميخوام زندگيمو اونجور که ميخوام بسازم:‏ خدارو شکر انگيزه شادي کم نيس تو زندگي و من الآن يکي از بهترينهاشو دارم: آره خود شادي! نه نقابش!  ميخوام اون غريب غمدار رو همينجا بذارم و برم و اينجا بشه مقبره ي غصه هايي که ديگه نميخوام سراغي ازشون بگيرم. و شما همه تون بشيد شريک شاديهايي که دلم ميخواد با همه قسمت کنم!!!
آره انگيزه زندگي ... و من به خاطر همين انگيزه هم که شده ميخوام تموم غمهامو بذارم تو همين صفحه بمونه...شما هم غصه هاتونو بريزين توش و باهام بياين.
ميدونم دور نيست زماني که بيام و آدرس صفحه ي جديدي رو بهتون بدم: صفحه اي که توش از روشني بنويسم و شادي.
پس به اميد ديدار.
پ.ن. : اينم پست چهلمم. (گرچه اين کاملاً اتفاقي بود...بعد از اينکه نوشتمش تازه ديدم اين چهلمي بوده...)