How I needed you
How I grieve now you"re gone
In my dreams I see you
I awake so alone

I know you didn"t want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way

Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never.. never stay
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
And I grieve

In my dreams I can see you
I can tell you how I feel
In my dreams I can hold you
And it feels so real

I still feel the pain
I still feel your love

هرچه کردم نشدم از تو جدا ، بدتر شد
گفته بودم بزنم قيد تو را ، بدتر شد
مثلا خواستم اين بار موقر باشم
و به جاي "تو" بگويم که "شما"، بدتر شد
آسمان وقت قرار من و تو ابري بود
تازه، با رفتن تو وضع هوا بدتر شد
چاره دارو و دوا نيست که حال بد من
بي تو با خوردن دارو و دوا بدتر شد
گفته بودي نزنم حرف دلم را به کسي
زده ام حرف دلم را به خدا، بدتر شد
روي فرش دل من جوهري از عشق تو ريخت
آمدم پاک کنم عشق تو را ، بدتر شد
(فارسي: شخصي نويس)

خدايا...
هنوز نميدونم راسته يا يه شوخي...
هنوز شوکه م...
نميدونم...نيس حال و هواي خودم خيلي جالب بود... ،،، اين خبر هم شد نور علي نور!...
کاش شايعه باشه...
نميدونم... يعني باور کنم...؟: قيصر امين پور هم رفت!!!!!!!!!!!!!!!!
مث شريعتي، مث حسين پناهي، مث ناصر عبداللهي، مث ...
آره، قبول دارم مرگ حقه! بويژه خوبان که با اين پل به معشوق ميرسن...
اما من
من که تو "من" موندم چي؟...
نرسيده به پله اول...!!!
خدايا!...
...
بچه که بودم چند سالي تو يکي از روستاهاي خوزستان زندگي ميکردم بنام "گتوند" ،
اونموقع آقاي امين پور ادبيات تدريس ميکرد
هنوز حتي ابتدايي هم نميرفتم ...تو خاطرم چيزاي گنگي هس از اون دوران....اما يادمه
صداقت ها و يکرنگي ها يادمه...
صفاي باطن مردان خدا هيچوقت فراموش نميشه...
و حالا با خودم ميگم: بعد از ما چي؟...
چي به ياد مي مونه؟...
يه بغض آشنا يا......؟

خدايا
سلام.
ميدونم هدف نهايي تويي. اما آسانسورم خرابه کار نميکنه. خيلي هنر کنم فعلا: يه پله!! اونم افقي!! نه به بالا!
آره : عزمم رو جزم کردم واسه يه پله... واسه اولين پله
مث هميشه دستامو بگير و تاتي تاتيم کن.
از زمين خوردن نمي ترسم . چون دستم تو دستته. اما خداجونم : واسه همين اولين قدم هم تشويقم کن.
دوست دارم.

                                         
چشمم خورد به ابرااااااا....
مث هميشه نبودن
ابرا هيچ وقت مث هميشه نيستن
نمي دونم کدوم شکلي بودن که عاشقشون شدم!!
ياد اون روزايي افتادم که من و شازده کوچولو کنار هم از پشت پنجره به ابرا خيره مي شديم و براشون دست تکون مي داديم
ابرا ما رو ميديدن يا نميديدن نمي دونم
ولي ما مي خنديديم و به خيال اينکه اونا ما رو مي بينن خوش بوديم
.چقدر زود گذشت .....
.امروز وقتي نگاه ابرا کردم ديدم نمي تونم مث هميشه سرم رو بالا نگه دارم
!!انگار اونا باعث شدن شازده کوچولوي من خيلي زود بره
ابرا اونقدر بالان که براي رسيدن بهشون بايد انگشت اشارتو به شيشه ي پنجره اتاق بچسبوني
اينو شازده کوچولو ميگفت
شازده کوچولو مي گفت : هيچ وقت لک انگشتتو پاک نکن چون اون به ابرا رسيده
وقتي داشت مي رفت مي گفت گاهي براي اينکه ابرا رو خوشحال کني بايد ديگه سراغي ازشون نگيري
باور مي کني شازده کوچولوي من اينو گفت؟!!
. اون که روزايي که آسمون صاف صاف بود مث ابر بهاري گريه ميکرد
من مي دونم ابراي خودخواه اين بلا رو سر شازده کوچولوي من درآوردن
ابراي مغرور، ابرايي که شازده کوچولوي من رو ديدن ولي انگار نه انگار....
برمي گرده
مي دونم برمي گرده شازده کوچولوم
!شازده کوچولوي مهربون من اين روزا حرفاي عجيبي مي زد
حالا مي فهمم بايد احساسم به تنهايي به اين سفر ميرفت
عقل و احساس هيچ وقت همسفر نبودن
رفت تا من ياد بگيرم گاهي بي احساس به ابرا نگاه کنم
گاهي ابرا اونقدر تو هم مي پيچن که ديگه قيافه ي اولشون رو گم مي کنن